از من جدا مشو

sonnet — Thu, 24 Dec 2009 16:56:23 GMT

چرخید خداوند به دور سر تو

زد بوسه به پاره پاره ی پیکر تو

والله که کشتی نجات همه است

گهواره ی کوچک علی اصغر تو

***

با اذن تو تیر پر به سوی تو گرفت

جا در سر و پیشانی و روی تو گرفت

وقتی که برید حنجرت را خنجر

صد بار اجازه از گلوی تو گرفت

***

"والصبح" قسم به شام جان کاه تو بود

"والیل "قسم به روز اگاه تو بود

هفتاد و دو تکه شد تن آینه ات

"والشمس" قسم به صورت ماه تو بود

***

آن روز چقدر با صفا خواند نماز

انگار که با خود خدا خواند نماز

یک بار دگر قبله عوض شد آن روز

چون کعبه به سمت کربلا خواند نماز

حلیل صفربیگی

با تشکر از استاد صفربیگی عزیز

پیشنهاد میکنم حتما به وبلاگشون سربزنید !

نوبت محرم شد

sonnet — Thu, 17 Dec 2009 16:42:39 GMT

خیز و جامه نیلی کن ، روزگار ماتم شد

دور عاشقان آمد نوبت محرم شد

نبض جاده بیدار از بوی خون خورشیدست

کوفه رفتن مسلم گوییا مسلم شد

ماه خون گواه آمد جوش اشک و آه آمد

رایت سیاه آمد کربلا مجسم شد

پای خون دل واکن دست موج پیدا کن

رو به سوی دریا کن ساحلی فراهم شد

گریه کن! گلاب افشان! گل به خاک می‌افتد

باد مهرگان آمد ، قامت علی خم شد

قاسم و تپیدن‌ها ، لاله و دمیدن‌ها

مجتبی و چیدن‌ها ، گل دوباره خرّم شد

تشنه اضطراب آورد ، آب می‌شود عباس

گو فرات ، خیبر شو! مرتضی مصمم شد

خادم برادر بود از ره پرستاری

در قدم مؤخر بود ، از وفا مقدم شد

نوبت حسین آمد کآورد به میدان رو

نُه فلک به جوش آمد ، منقلب دو عالم شد

چرخ در خروش آمد ، خاک شعله‌پوش آمد

آسمان به جوش آمد ، کشته اسم اعظم شد

بر سر از غم زهرا خاک می‌کند مریم

با مصیبت خاتم(ص) تازه داغ آدم شد

گرچه عقدۀ دل بود آبروی بی‌دل بود

کز هجوم فرصت‌ها این فغان فراهم شد

ترک شیرازی ...

sonnet — Sun, 13 Dec 2009 13:39:18 GMT

جناب حافظ سرودند :

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

سالیان سال بعد صائب سرودند:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را
اگر چیزی کسی بخشد زمال خویشتن بخشد
نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

سالیان سال بعد شهریار سرودند:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند
نه بر آن ترک شیرازی که شور افکند دل ما را

و سالیان سال بعد یکی از شاعران کوچه و بازار زیر لب گفت:

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور می دانیم
زمال غیر می دانیم سمرقند و بخارا را
و عزرائیل ز ما گیرد تمام روح و اجزا را
چه خوشتر می توان باشد ز آن کشک و دو من قارا ؟!

sonnet — Sat, 21 Nov 2009 14:13:24 GMT

سلام

از همه دوستای خوبی که هنوزم سرمیزنن و با نظراشونه منو خوشحال میکنن واقعا متشکرم

ببخشید که نمیتونم به همه جواب بدم

من نمیتونم برم ...

sonnet — Sat, 21 Nov 2009 13:40:18 GMT

زیر این گنبد نیلی ، زیر این چرخ کبود
توی یک صحرای دور، یه برج پیر و کهنه بود
یه روزی زیر هجوم وحشی بارون و باد
از افق، کبوتری تا برج کهنه پر گشود

برج تنها سرپناه خستگی شد
مهربونیش مرهم شکستگی شد
اما این حادثه ی برج و کبوتر
قصه ی فاجعه ی دلبستگی شد

اول قصه مونو تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی

باد و بارون که تموم شد، اون پرنده پر کشید
التماس و اشتیاقو ته چشم برج ندید
عمر بارون عمر خوشبختی برج کهنه بود
بعد از اون حتی تو خوابم اون پرنده رو ندید

ای پرنده من، ای مسافر من
من همون پوسیده ی تنها نشینم
هجرت تو هر چه بود معراج تو بود
اما من اسیر مرداب زمینم

راز پرواز و فقط تو می دونی تو می دونستی
نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی
آخر قصه مونو تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی

ملاقات

sonnet — Mon, 26 Oct 2009 08:55:18 GMT

این شعر برام خیلی مهمه !

لطفا با دقت بخونین !

کاش میدانستی

بعد از آن دعوت زیبا به ملاقات خودت

من چه حالی بودم !

خبر دعوت دیدار چو از راه رسید ،

پلک دل باز پرید

من سراسیمه به دل بانگ زدم :

آفرین قلب صبور

زود برخیز عزیز

جامه تنگ درآر

و سراپا به سپیدی تو درآ

و به چشمم گفتم :

باورت میشود ای چشم به ره ماندۀ خیس

که پس از این همه مدت

ز تو دعوت شده است ؟

چشم خندید و به اشک گفت : برو

بعد از این دعوت زیبا به ملاقات نگاه

با تو ام کاری نیست .

و به دستان رهایم گفتم :

کف بر هم بزنید

هرچه غم بود گذشت

دیگر اندیشه لرزش به خودت راه مده

وقت آن است که آن دست محبت ز تو یادی بکند .

خاطرم را گفتم :

زودتر راه بیفت

هرچه باشد بلد راه تویی

ما که یک عمر بدین خانه نشستیم و تو تنها رفتی .

بغض در راه گلو گفت :

مرحمت کم نشود

گوییا با من بنشسته دگر کاری نیست

جای ماندن چو دگر نیست از اینجا بروم .

پنجه از مو به در آورده ، به آن شانه زدم

و به لب ها گفتم :

خنده ات را بردار

دست در دست تبسم بگذار

و نبینم دیگر

که تو ورچیده و خاموش به کنجی باشی !

سینه فریاد کشید :

من نشان خواهم داد

قاب نامش را در طاقچه ام

و هوای خوش یادش را در حافظه ام .

مژده دادم به نگاهم

گفتم :

نذر دیدار قبول افتادست

و مبارک باشد

وصلت پلک تو با برق نگاه محبوب .

و تپش های دلم را گفتم :

اندکی اهسته

آبرویم نبری

پایکوبی ز چه برپا کردی ؟

پای بر سینه چنان طبل نکوب .

نفسم را گفتم :

جان کیوان تو دگر بند نیا .

اشک شوقی آمد

تاری جام دو چشمم بگرفت

و به پلکم فرمود :

همچو دستمال حریر

بنشان برق نگاه

پای در راه شدم .

دل به مغزم میگفت :

من نگفتم به تو آخر

که سحر خواهد شد ؟

هی تو اندیشیدی

که چه باید بکنی

من به تو میگفتم

او مرا خواهد خواند

و مرا خواهد دید .

سر به آرامی گفت :

خب چه میدانستم ؟

من گمان میکردم

دیدنش ممکن نیست

و نمیدانستم

بین تو با دل او

حرف صد پیوند است

من گمان میکردم ...

سینه فریاد کشید :

خب فراموش کنید

هرچه بوده است گذشت

حرف از غصه و من گفتم و اندیشه بس است

به ملاقات بیندیش و نشاط .

آفرین پای عزیز

قدمت را قربان

تند تر راه برو

طاقتم طاق شده است .

چشم برقی میزد

اشک بر گونه نوازش میکرد

لب به لبخند تبسم میکرد

مرغ قلبم با شوق

سر به دیوار قفس میکوبید

تاب ماندن به قفس هیچ نداشت

دست بر هم میخورد

نفس از شوق دم سینه تعارف میکرد

سینه بر طبل خودش میکوبید

عقل شرمنده به آرامی گفت :

راه را گم نکنیم !!!

خاطرم خنده به لب گفت : نترس

نگران هیچ مباش

سفر منزل دوست

کار هرروز من است

چشم بر هم بگذار

دل ! تو را خواهم برد .

سر به پا گفت : کمی آهسته

بگذارید که من هم برسم .

دل به سر گفت : شتاب

تو هنوزم عقبی !؟

فکر فریاد کشید :

دست خالی که بد است

کاشکی ...

سینه خندید و بگفت :

دست خالی ز چه روی ...

این همه هدیه

کجا چیزی نیست !!!

چشم را گریۀ شوق

قلب را عشق بزرگ

سینه ، یک سینه سخن

روح را شوق وصال

لب پر از ذکر حبیب

خاطر آکندۀ یاد

کاشکی خاطر محبوب قبولش افتد .

شوق دیدار نباتی آورد

کام جانم شیرین

پای تا سر همه اندیشۀ وصل

وه چه رویای قشنگی دیدم

خواب را دریابم

که در آن

میتوان با تو نشست

میتوان با تو سخن گفت و شنید

خواب دنیای تواناییهاست

خواب سهم من و دل از تو و دیدار شماست

خواب دنیای فراموشیهاست

خواب را دریابم

که تو در خواب مرا خواهی خواست

که تو در خواب مرا خواهی خواند

و تو در خواب به من خواهی گفت : تو به دیدار من آ

آه ،

کاش میدانستی

بعد از آن دعوت زیبا به ملاقات خودت

من چه حالی بودم

پلک دل باز پرید

خواب را دریابم

من به مهمانی دیدار تو می اندیشم ...

بمان

sonnet — Sun, 18 Oct 2009 12:54:06 GMT

فریاد من از داغ توست ، بیهوده خاموشم مکن

حالا که یادت میکنم ، دیگر فراموشم مکن

تو پاکی و وفاداری خودتو ثابت کردی . لازم نیست بری .

مرو که درد مرا با نگاه چاره کنی

بخند تا که شبم را پر از ستاره کنی

تبسم تو دلم را ستاره باران کرد

رسم به ماه اگر خنده دوباره کنی

لیلی نام همه دختران این سرزمین است.

sonnet — Sun, 18 Oct 2009 12:07:18 GMT

ولادت حضرت معصومه(س) و روز ملی دختران مبارک

کی میگه بین دو تا نی ، یکیشون شکر نداره

نه عزیزم برا بابا دختر و پسر نداره

دخترا سیب گلابند ، مثل برفند ، مثل آبند

برف جاده گل و خاکه ، آب چشمه اما پاکه

دخترا شاخه نباتند ، چشمه ی آب حیاتند

اجر حافظ که میگن شمس حقه ، شاخه نباته

چشمه ی آب حیات تو کوچه نیست ، تو ظلماته

ظلمات طرح یه پرده ست

مثل پرچین ، مثل نرده ست

آب که بی پرده میشه ، دریای شوره

آب روشن توی چشمه ست ، توی یک تنگ بلوره

یه روزی یکی میاد که مرکبش اسب سپیده

رو لباش سرخی شرمه ، تو چشاش برق امیده

زین اسبش نقره کوبه

چکمه هاش رنگ غروبه

ساده و سبک عنونه ، سر گرونه

عاشق دختر شاه پریونه

عاشق دختر شاه پریون که توی سیبه

مثل دریا بیقراره ، مثل صحرا بی نصیبه

جماعت یه دل دارم ، قصر طلا خونه ی شهرش

صدتا باغ توی ده مهر و وفا ، نیمه ی مهرش

جماعت یه سیب می خوام ، جهیزیه ش زلف کمندش

مکنتش دامن پاکش ، ثروتش بخت بلندش

سیب گندیده نمی خوام ، ده نمی خوام ، صد نمی خوام

جماعت یکدونه می خوام ، اما سیب بد نمی خوام

استاد علی معلم دامغانی

این پسرا چقدر حسودن!!!

این عشق الهی است !

sonnet — Sun, 11 Oct 2009 05:54:18 GMT

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیذاره

سر راه بهشت من ، درخت سیب می کاره

خدایا !

میخوام برگردم اما می ترسم میترسم بگی حرفی نداری

بگی عشقی نمونه میترسم میترسم بری تنهام بذاری

************************

چقدر خوبه وقتی شعری رو مینوین یا میخونین به معنیش هم فکر کنین !

این نوشته رو باید از آخر به اول میخوندین ولی حدس میزنم اشتباه کردین خودمم براتون درستش کردم!

راستی

محمد مهربون خیلی لطف داری

مثل همیشه ممنونم و شرمندم

گل من گریه مکن

sonnet — Mon, 27 Apr 2009 10:33:18 GMT

(برای دوست ناامید ! )

گل من گریه مکن

که در آیینه اشک تو ،غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

گل من گریه مکن

سخن از اشک مخواه

که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را میدانم

دل غربت زده ات ،

بینوایی تنهاست

من و تو میدانیم

چه غمی در دل ماست .

گل من گریه مکن

اشک تو صاعقه است

تو به هر شعلهء چشمانِ ترم میسوزی

بیش از این گریه مکن

که بدین غمزدگی بیشترم میسوزی

من چو مرغ قفسم

تو در این کنج قفس بال و پرم میسوزی

گل من گریه مکن

که در آیینه اشک تو ، غم من پیداست

قطره اشک تو داند که غم من دریاست

دل به امید ببند

نا امیدی کفر است

چشم ما بر فرداست

ز تبسم مگریز

دُرّ ِ دندان تو در غنچه لبها زیباست

گل من گریه مکن .

(مهدی سهیلی)